Türkiyelilik kavramı neden ortaya çıktı? Daha doğrusu, insanlar neden böyle bir kavrama ihtiyaç duydular? Bu kavramı savunan herkes Türk düşmanı mı, yoksa içlerinde Türkiye’yi seven ve bu ülkenin farklı etnik kökenlere mensup vatandaşlarının da kendilerini bu topraklara ait hissetmelerini isteyen insanlar olabilir mi?
Türkiyelilik kavramı, özellikle 2004 yılında kamuoyunun gündemine taşınan Azınlık Hakları ve Kültürel Haklar Raporu ile ciddi bir siyasi tartışmanın konusu oldu. Ancak bu kavramı benimseyen herkesin Türk kimliğini ortadan kaldırmak gibi bir derdi olduğunu düşünmek, en hafif tabiriyle kötü niyetliliktir.
Ben Türk’üm, Türk vatandaşıyım. Bana göre bu ülkenin sineması da Türk sinemasıdır. Ama bir başkasının Türkiye sineması demesinden rahatsız olacak kadar da kimliğimle ilgili bir özgüven problemim yok.
Dün 1976 yapımı Rocky filmini yeniden seyrettim. Henüz şöhrete kavuşmamış Rocky, televizyon röportajında kendisinin İtalyan olduğunu söylüyor. Adam Amerikan vatandaşı ama İtalyan kökenine de sahip çıkıyor. Kimse de kalkıp adama, “Ulan sen Amerika’da yaşıyorsun, nasıl İtalyan olduğunu söylersin?” demiyor.
Hepimiz o filmi seyrettik de belli ki bazılarımız pek bir şey anlamamışız.
Biz bir imparatorluk bakiyesiyiz. Bu topraklarda Türkler, Kürtler, Çerkesler, Lazlar, Ermeniler, Rumlar ve daha nice farklı kökenden insanlar yaşamış. Ben bunu bir talihsizlik değil, tarihsel bir zenginlik olarak görüyorum.
Bir insanın kendi etnik kökenine sahip çıkması, benim Türklüğümden ne eksiltir?
Gelelim memleketimizin mide bulandırıcı çifte standartlarına…
Haluk Bilginer’in 2014 yılında verdiği bir röportajda Türkiye sineması ifadesini kullanması, on iki yıl sonra yeniden gündeme getirildi. İşin daha da komik tarafı, kendisini solcu, sosyal demokrat ve ilerici olarak tanımlayan bazı insanların da bu linç furyasına katılması.
Hafızalarını biraz tazeleyelim.
Yılmaz Güney, 1979 yılında cezaevindeyken Sungu Çapan’a verdiği ve Milliyet Sanat dergisinde yayımlandığı aktarılan röportajında şöyle diyor:
“Türk sineması deyiminin şöven özüne karşıyım. Benim için sorun, Türkiye sinemasıdır.”
Yani Haluk Bilginer’den tam 35 yıl önce, üstelik çok daha sert ve ideolojik bir dille aynı kavramı savunuyor.
Dahası, 4 Nisan 2018 tarihinde Özgür Özel, Türkiye Büyük Millet Meclisinde AK Parti ile yaşanan bir tartışma sırasında Yılmaz Güney’i saygı ve minnetle andığını ifade ediyor. Meclis tutanakları da ortada.
Şimdi soruyorum:
Yılmaz Güney’i baş tacı edip Haluk Bilginer’i yerin dibine sokan arkadaşlar, siz tam olarak neyi savunuyorsunuz?
Yılmaz Güney söyleyince devrimcilik, Haluk Bilginer söyleyince Türk düşmanlığı mı oluyor?
Türkçede buna “Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu!” derler.
Kaldı ki solculuğun temelinde, insanları etnik kökenlerinden dolayı ötekileştirmemek ve farklı kimliklerin eşitliğini savunmak da yok mudur?
Hem solcu görüneceksin hem milliyetçilere şirinlik yapacaksın. Hem özgürlükçü olacaksın hem insanların kendilerini nasıl ifade edeceklerine karar vereceksin. Hem ayranın dökülmeyecek hem de malum atasözünün ikinci kısmı gerçekleşmeyecek.
Yok öyle bir dünya!
Bu ülkede artık yalandan, dolandan, ikiyüzlülükten ve siyasi menfaatlere göre şekillenen ahlak anlayışından bıkmış insanlar var. Ben de onlardan biriyim.
Bir düşüncenin doğruluğu veya yanlışlığı, o düşünceyi dile getiren insanın hangi siyasi mahalleye mensup olduğuna göre değişmez.
Ben Türk olmaktan gurur duyuyorum. Bir başkasının Türkiyeli olmaktan gurur duyması da beni zerre kadar rahatsız etmiyor.
Çünkü benim Türklüğüm, başkalarının kendi kimliklerinden vazgeçmelerine muhtaç değil.







