Futbol bazen geç adalet dağıtır ama dağıtır. 2026 Dünya Kupası'nda turnuva boyunca hakem kararlarının, iptal edilen gollerin ve son dakika mucizelerinin gölgesinde ilerleyen Arjantin, iş finale gelince maskesi düşen bir takım gibi çöktü. New Jersey'deki MetLife Stadyumu'nda oynanan finalde İspanya, son şampiyonu 1-0 mağlup ederek Dünya Kupası'nı kaldırdı.
120 dakikada 2 şut: Sahada eziyet
Maçın hikâyesi tek cümleyle özetlenebilir: İspanya oynadı, Arjantin dayandı, sonra yıkıldı. Luis de la Fuente'nin öğrencileri ilk dakikadan itibaren topu ve sahayı devraldı; rakibine 120 dakika boyunca yalnızca 2 şut izni verdi. Bir dünya kupası finalinde son şampiyonun kaleye iki kez yaklaşabilmesi, aradaki uçurumun resmidir.
Normal sürenin sonuna doğru Arjantin'in kaderi mühürlendi: Enzo Fernández kırmızı kart görerek oyundan atıldı ve takımı 10 kişi kaldı. Uzatmanın ikinci yarısının hemen başında, 106. dakikada Ferran Torres ceza sahası içinden vurdu ve İspanya'yı şampiyonluğa taşıyan golü attı: 1-0.
Enzo detayı: Talih bu kez yüzüne gülmedi
Kaderin cilvesine bakın. Bu turnuvada Arjantin'i taşıyan isim Enzo Fernández'ti: Mısır'ı eleyen maçta 92. dakikada attığı golle, İngiltere karşısında yarı finalde 85. dakikada bulduğu golle turu getiren oydu. Finalde ise aynı Enzo, kırmızı kartla soyunma odasına gönderildi ve takımını çaresiz bıraktı.
Son dakika mucizeleriyle, tartışmalı kararlarla, iptal edilen Mısır golüyle finale kadar gelen kervan; hakemin değil, sahanın hakemliğinde devrildi. Buna futbol dilinde bir şey denir: hak edenin kazanması.
Şaibeli yolun sonu
Hatırlatalım: Arjantin'in bu kupadaki yolculuğu baştan sona tartışmalıydı. Son 16 turunda Mısır 2-0 öndeyken golü VAR'dan iptal edilmiş, net penaltısı verilmemiş, Arjantin 92'de kazanmıştı. Mısır Futbol Federasyonu FIFA'ya resmî şikâyette bulunmuş, maçın Fransız hakemi Letexier ve ekibi Dünya Kupası'ndan gönderilmişti. Yarı finalde İngiltere de 85. dakikaya kadar önde götürdüğü maçı son nefeste kaybetmişti.
Finali yöneten, geçmişi tartışmalı Sloven hakem Slavko Vinčić'in düdüğü ise bu kez kimseyi kurtaramadı. Çünkü ortada kurtarılacak bir oyun yoktu: İspanya sahada rakibinden açık ara üstündü.
Kupayı kaldıran kadroda Filistin'in sesi vardı
Bu zaferin bizim için ayrı bir anlamı daha var. İspanya'nın genç yıldızı Lamine Yamal, bu yılın mayıs ayında Barcelona'nın şampiyonluk kutlamalarında Filistin bayrağını eline alıp on binlerin önünde dalgalandırmış, bu görüntü tüm dünyaya yayılmıştı. Yamal'ın o karesi Gazze'de bir mülteci kampında yıkılmış bir binanın duvarına dev bir mural olarak resmedilmişti.
Bu duruş bedelsiz olmadı: İsrail Savunma Bakanı, Yamal'ı hedef alarak "nefreti körüklemekle" suçladı. Genç futbolcunun arkasında ise ülkesi durdu; İspanya Başbakanı Pedro Sánchez, Yamal'ın "milyonlarca İspanyol'un hissettiği dayanışmayı ifade ettiğini" söyleyerek sahip çıktı.
Ve o genç, bugün dünya şampiyonu olarak kupayı kaldırdı. Mazlumun yanında durmaktan çekinmeyen bir yürek, futbolun zirvesinde. Bunun adı tesadüf değildir.
Hak eden kazandı
İspanya, 2010'dan sonra ikinci kez dünyanın en tepesinde. Turnuva boyunca en iyi futbolu oynayan, finalde de rakibine nefes aldırmayan takım kupayı kaldırdı.
Bu final futbolseverlere şunu bir kez daha hatırlattı: Kararlarla, kayırmalarla, son dakika mucizeleriyle bir yere kadar gidilir. Sahada topun döndüğü yerde, hesap er ya da geç görülür. Kupa, hak edenin oldu.
